สยองผีญี่ปุ่น : ปีศาจหน้านกถลกหนัง
สยองผีญี่ปุ่น : ปีศาจหน้านกถลกหนัง (Ikihagi Yokai)
บทความโดย : หรูอี้ www.marumura.com
อิคิฮางิ (Ikihagi, 生剝) เป็นหนึ่งในโยไคที่ลึกลับที่สุดของญี่ปุ่น เพราะแทบไม่มีหลักฐานว่าปรากฏอยู่ในตำนานท้องถิ่นหรือเอกสารโบราณฉบับอื่นเลย นอกจากม้วนภาพโยไคชื่อ 《筑前化物絵巻》 (Chikuzen Bakemono Emaki) ซึ่งเชื่อว่าถูกรวบรวมขึ้นในช่วงปลายสมัยเอโดะ โดยผู้เขียนนิรนามจากแคว้นจิคุเซ็น ม้วนภาพดังกล่าวได้รับความสนใจจากนักวิชาการอย่างมากหลังจากมีการค้นพบและศึกษาต้นฉบับอย่างจริงจังในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เนื่องจากมีโยไคที่ไม่เคยปรากฏในบันทึกใดมาก่อนกว่า 40 ชนิด หลายตัวดูเหมือนจะเกิดจากเรื่องเล่าท้องถิ่นที่ผู้เขียนได้ยินหรือประสบพบเห็น แล้วนำมาวาดและบันทึกไว้เป็นลักษณะกึ่งสารคดีผสมเรื่องพิศวง ทำให้อิคิฮางิกลายเป็นโยไคที่มีสถานะพิเศษ เพราะไม่มีการกล่าวถึงในหนังสือโยไคยุคเอโดะเล่มสำคัญ เช่น Gazu Hyakki Yagyō ของโทริยามะ เซกิเอ็ง หรือในตำนานพื้นบ้านที่แพร่หลายแต่อย่างใด
คำว่า “อิคิฮางิ” มิใช่ชื่อเฉพาะของสิ่งมีชีวิตตนนี้ แต่หมายถึงการ “ถลกหนังทั้งเป็น” ซึ่งในความเชื่อแบบชินโตถือเป็นการกระทำอันโหดร้ายและเป็นมลทินร้ายแรงต่อทั้งร่างกายและจิตวิญญาณ ชื่อของโยไคจึงสะท้อนพฤติกรรมมากกว่าตัวตนของมัน ตัวอสูรมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่คอยาวผิดธรรมชาติ ใบหน้าคล้ายนกพร้อมจะงอยปากแข็ง และมีผิวหนังบริเวณลำคอที่ยืดหยุ่นจนสามารถหดศีรษะเข้าไปซ่อนภายในลำคอได้ทั้งหมด ผู้คนจึงเรียกมันอีกชื่อว่า โดคุตสึโนะอิจิน หรือ “ชายประหลาดแห่งถ้ำ” เรื่องเล่าระบุว่ามันอาศัยอยู่ในถ้ำลึกกลางภูเขาแคว้นโทโทมิ คอยลักพาตัวเด็กกลับไปยังรังของตน ก่อนจะถลกหนังเหยื่อทั้งเป็น ความโหดร้ายนี้ทำให้อิคิฮางิแตกต่างจากโยไคกินคนหลายชนิด เพราะมิได้เพียงสังหารเหยื่อ หากแต่เน้นการทรมานก่อนเสียชีวิต ซึ่งสะท้อนแนวคิดเรื่องการละเมิดข้อห้ามทางศาสนาอย่างรุนแรง
ตำนานของอิคิฮางิเริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 1783 เมื่อภรรยาของชายชื่อมันโซในแคว้นชิมะตั้งครรภ์ทั้งที่สามีไม่อยู่บ้านเป็นเวลานาน ครั้นถึงเดือนที่ห้า นางคิดว่าตนแท้งลูก แต่กลับให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตรูปร่างน่าเกลียดประหลาด นางพยายามฆ่ามัน แต่สิ่งมีชีวิตนั้นกลับกัดมือนาง วิ่งหนีออกจากบ้าน และหายสาบสูญไปโดยไม่มีผู้ใดทราบชะตากรรม สิบแปดปีต่อมา ข่าวลือเรื่องอสูรกินคนในถ้ำบนภูเขาเกียวจากะโฮระแห่งแคว้นโทโทมิเริ่มแพร่สะพัด ทางการจึงส่งพรานเข้าจับตัวมัน เมื่อถูกสอบสวน สิ่งมีชีวิตนั้นตอบคำถามได้อย่างน่าประหลาด มันบอกว่าตนอายุสิบแปดปี แม่คือ “เมียของมันโซ” เกิดในบ้านที่มีต้นการบูรใหญ่ และยอมรับว่าเคยจับเด็กมาแล้วแปดหรือเก้าคน คำตอบเหล่านี้เชื่อมโยงกับเหตุการณ์เมื่อสิบแปดปีก่อนอย่างพอดี จนเจ้าหน้าที่เชื่อว่าสิ่งมีชีวิตตนนี้คือทารกประหลาดที่หายตัวไปในอดีต แม้จะพูดจาไม่ปะติดปะต่อและไม่รู้ชื่อสถานที่ต่าง ๆ แต่มันกลับเข้าใจคำถามของมนุษย์ได้อย่างชัดเจน
สิ่งที่ทำให้อิคิฮางิแตกต่างจากโยไคทั่วไป คือมันมิได้แสดงตนเป็นสัตว์ประหลาดไร้สติ หากกลับมีบุคลิกและอารมณ์ความรู้สึกใกล้เคียงมนุษย์อย่างยิ่ง ระหว่างการสอบสวน เจ้าหน้าที่สั่งให้มันซ่อนใบหน้า มันจึงหดศีรษะเข้าไปในลำคอ แล้วดึงหนังบริเวณคอขึ้นมาปิดจนมิด ก่อนจะยืดศีรษะออกมาอีกครั้ง สร้างความตกตะลึงและเสียงหัวเราะให้แก่ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ เมื่อผู้คนหัวเราะ มันก็ส่งเสียงกระทบจะงอยปากราวกับหัวเราะตามไปด้วย แต่เมื่อศาลประกาศโทษประหารด้วยการตัดศีรษะ มันกลับร้องไห้ ใช้มือปิดหน้า ส่งเสียงสะอื้น และหวาดกลัวความตายเช่นเดียวกับมนุษย์ พระโซเซ็นซึ่งได้รับรู้เรื่องราวนี้ถึงกับกล่าวว่าเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ที่สิ่งมีชีวิตซึ่งไม่เคยใช้ชีวิตร่วมกับมนุษย์ กลับเข้าใจภาษามนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์ เหตุการณ์นี้ทำให้อิคิฮางิไม่ได้เป็นเพียงอสูรกินคน หากยังเป็นภาพแทนของเส้นแบ่งอันพร่าเลือนระหว่าง “มนุษย์” กับ “อมนุษย์” ซึ่งเป็นประเด็นสำคัญที่พบได้ในวรรณกรรมญี่ปุ่นหลายยุคสมัย
ในมุมมองของนักวิชาการร่วมสมัย อิคิฮางิอาจไม่ได้สะท้อนความเชื่อเรื่องสัตว์ประหลาดเพียงอย่างเดียว แต่ยังสะท้อนความหวาดกลัวของผู้คนในยุคเอโดะต่อเด็กที่เกิดมาพิกลพิการ โรคประหลาด การตั้งครรภ์ที่อธิบายไม่ได้ หรือแม้แต่คดีลักพาตัวเด็กที่มักถูกเล่าขานผ่านเรื่องเหนือธรรมชาติเพื่อเตือนผู้คนไม่ให้เข้าไปในป่าหรือภูเขาอันตราย อีกทั้งการที่ม้วนภาพ Chikuzen Bakemono Emaki เต็มไปด้วยโยไคที่ไม่เคยพบในแหล่งข้อมูลอื่น ยังแสดงให้เห็นว่าผู้สร้างม้วนภาพพยายามรวบรวมเรื่องเล่าพื้นบ้านซึ่งกำลังจะสูญหาย มากกว่าจะสร้างสารานุกรมโยไคตามแบบแผนเดิม ด้วยเหตุนี้ อิคิฮางิจึงเป็นทั้งหลักฐานทางคติชนวิทยาและตัวแทนของจินตนาการในช่วงปลายสมัยเอโดะ แม้เรื่องเล่าจะมีรายละเอียดชวนพิศวงและเกินจริง แต่ก็สะท้อนให้เห็นโลกทัศน์ของผู้คนในยุคนั้นที่มองว่า สิ่งน่ากลัวที่สุดอาจไม่ใช่รูปลักษณ์อันอัปลักษณ์ของอสูร หากคือการที่ปีศาจสามารถหัวเราะ ร้องไห้ และหวาดกลัวความตายได้ไม่ต่างจากมนุษย์ จนทำให้ผู้พบเห็นไม่อาจแบ่งแยกได้อย่างชัดเจนว่า แท้จริงแล้ว “ความเป็นมนุษย์” สิ้นสุดลงตรงจุดใด
บทความโดย : หรูอี้ www.marumura.com
เรื่องที่เกี่ยวข้อง >>
– สยองผีญี่ปุ่น : ผีหิ้งพระ
– สยองผีญี่ปุ่น : รถลากอาถรรพ์
– สยองผีญี่ปุ่น : คำสาปม้าแห่งอุมะสึกิ
– สยองผีญี่ปุ่น : ผีคาบูกิ
– สยองผีญี่ปุ่น : ชาจิโฮโกะ ผู้เฝ้ามองอยู่เหนือหลังคาปราสาท
ที่มา: yokai.com
#สยองผีญี่ปุ่น : ปีศาจหน้านกถลกหนัง (Ikihagi Yokai) #ผีญี่ปุ่น #โยไก #ปีศาจญี่ปุ่น #เรื่องเล่าผีญี่ปุ่น #Yokai
Tags :